Solo geldim, ilk gece odada bir an “ben ne yaptım” dedim. Ertesi sabah kahvaltıda herkesle tanışmıştım bile. Program akıyordu ama kimseyi koşturmadılar. Bir gün Ubud’da yağmura yakalandık, ekip bir anda planı değiştirip bizi küçük bir kahve yerine soktu, o an bile keyfe döndü. Yalnız geldim ama Bali’den arkadaşlarla döndüm.

Balayı için “lüks” arıyorduk ama soğuk bir lüks değil. Küçük sürprizler, doğru masalar, doğru saatler… Uluwatu’da gün batımını izlerken “tam da bunu istiyordum” dedim. Biz hiçbir şeyi kovalamadık, her şey bizi buldu.

Annemle geldim, o biraz tedirgindi. “Yabancı ülke, nasıl olacak” diyordu. İlk günün sonunda annem “bunlar bizim çocuklar gibi” dedi. Küçük detaylara dikkat ettiler; merdiven, yürüyüş temposu, yemek seçimleri… Annem ilk defa bir tatilden gerçekten dinlenmiş döndü.

7 gün boyunca bize rehberlik eden Furkan kardesimize ve ekibine tesekkürler. Baliye gelmek isteyenler igin burada yasayan bir Türk olarak her kilidi açan bir anahtar gibiydi, mutlaka basvurun.

En iyi tarafı iletişimdi. WhatsApp’tan basit bir soru sordum, ses kaydıyla cevap verdiler; “şu saatte şurada ol, bunu giy, şu kadar nakit yeter” gibi. İnsan kendini misafir değil, sanki uzun zamandır tanıdığı bir ekiple geziyormuş gibi hissediyor.